Tomurcuk olduklarına bakmayın, bu yediveren güller benim gibi olgunluk dönemlerini yaşıyorlar.
Ben doğduğum zaman ekilmişler. Aslında daha bir sürü vardı ve bahçenin yarısından çoğu sarmaşık güllerle kaplıydı ama yalnızca bunlar geçen zamana meydan okuyarak ayakta kalabildiler.


 Bahçe tamamen babama ait bir alandı bizim için, temizliğinden tutun,
 çiçeklerin bakımına kadar herşeyle kendisi ilgilenirdi,
 şimdi onun yadigarına olabildiğince sahip çıkmaya  çalışıyoruz.                                                                                                                                                                             

Daha birkaç ay önce yanımızda olduğunu düşünmek çok garip…
Olabildiğince düşünmemeye çalışıyorum zaten.
Bu durumda düşünmek yapılabilecek en son ve en zor şey sanırım, insan ölümde bir mantık aradıkça hayatın anlamını kaybediyor…
   

  
 Yaratılana bakıp Yaradanı anmakda bir ibadettir ya,
 insan bu güzelliğe bakıp nasıl anmaz ki asıl Sanatçıyı değil mi…

 

   

     
    

 

 


“Babamın Bahçesi” için 2 Yorum

  1. nilufer diyor ki:

    Merhaba Melisa,
    Yorumların için çok teşekkür ederim, önce sorunu cevaplayayım İstanbul doğumluyum ama anne ve babam Konya’lı. TRT FM konusunda beni bilgilendirirsen sevinirim, yayının içeriği neydi, hangi programdı ve sitemden nasıl bahsedildi.
    Şimdiden teşekkür ederim

  2. melisa diyor ki:

    başınız saolsun sanırım babanızı kaybetmişsiniz
    mekanını cennet eylesin rabbim sizede sabırlar versin
    memleket neresi merak ettim

Yorum yapın